BIOGRAFIE RESMIHAN KENCI
Naam
Achternaam
Echtgenoot
Vader
Moeder
Broers/zussen
Geboortedatum
Geboorteplaats
Opgegroeid in
Beroep

Houd van
Kinderen
Muziek
: Resmihan
: Kenci
: Mursel Karabulut
: Hakim Kenci
: Rabia Gurbuz
: Nazlihan(oudste zus), Osman en Erol
: 11 juli 1951
: Nigde (Turkije)
: Kirikkale
: Rij instructrice, Motel Restauranthouder,
  Gastvrouw Beyaz Gul
: Turkije en Gastvrijheid
: Atila, Ataol, Akin, Alper en Hatice
: Julio Iglesias, Elvis Presley, Nana mouskouri,
  Turkse klasieke muziek
Resmihan
Resmihan & Mursel
Typecursus
Resmihan op het lyceum
Ma's 2'e lesauto (Toyota Carina)
Gelukkig in Dalyan...
Gelukkig in Dalyan met Mursel
Beste vriendin Marinda
Resmihan & Hector

  Resmihan is voor het eerst naar Nederland gekomen in het jaar 1971.
Toen heeft zij bij een kennis (Familie G.) gewoond in Bergen op Zoom.
Wegens omstandigheden is zij toen verhuisd naar Den Haag met de bedoeling
om terug te keren naar Turkije. Ze heeft tijdens haar verblijf bij de familie
G. moeilijke tijden meegemaakt waardoor ze niet meer in Nederland wilde blijven. In Den Haag is ze door kennissen overgehaald (Neriman & Sabri) om toch in
Nederland te blijven. Daar heeft ze werk gevonden als schoonmaakster in de nachtdienst
voor 125 gulden per maand. Ze moest kantoren poetsen in Scheveningen. 4 maanden later heeft ze een zeer kleine woning gevonden in Bergen op Zoom.
En heeft ze werk gevonden in de naaifabriek Mackintosh. Daar heeft ze na 3,5 maanden
besloten om ermee te stoppen omdat er onterecht werd gehandeld in haar salaris.
Terwijl anderen 1100 gulden verdienden kreeg zij maar 530 gulden als gastarbeider.
Dus besloot ze om daar weg te gaan. Het onterecht wat haar werd aangedaan kon ze
niet verdragen zelfs niet nadat Mackintosh haar een salaris boven de 1100 gulden
wilden betalen. 2 dagen na haar vertrek bij Mackintosh is ze bij Philip Morris gaan werken in de
schoonmaak. 9 Maanden later is ze door hard te werken gepromoveerd tot produktie-
medewerker om de procesoperators te ondersteunen. Hier heeft ze plusminus 7 jaar
gewerkt. Na haar zwangerschap aan haar kleinste zoon Alper wilde ze ontslag nemen bij
Philip Morris. Maar Philip Morris bood aan dat zei ontslag zouden geven waardoor
ze recht zou hebben op een WW uitkering. 7 maanden na de bevalling van Alper heeft ze zich aangemeld voor een cursus om een
autorijschoolbedrijf op te starten. Normale cursusduur zou 9 maanden zijn maar voor
de examengarantie heeft zij er 18 maanden over gedaan. Ze kreeg privelessen in Putte
op zondags. Na het examen succesvol te hebben behaald is ze in het jaar 1977
als eerste vrouwelijke rijinstructrice van Nederland begonnen met haar bedrijf:
"AUTORIJSCHOOL KARABULUT". De garage van de woning gebruikte ze als cursusruimte waar ze theorielessen is gaan geven aan cursisten met een diaprojector. Autorijschool Karabulut duurde tot 1986. Hierna heeft ze besloten om terug te gaan
naar Turkije. Ze was psygisch en emotioneel onder zware druk en kon er niet meer tegen.
Ze is verhuisd naar het plaatsje Cankiri 120 km ten noorden van Ankara. Daar woonde
de familie van haar man Mursel. Na 2 jaar is ze opgeknapt en heeft ze besloten om
naar het kleine vissersdorpje Dalyan te gaan verhuizen. Dalyan ligt aan de Turkse Riviera. Hier zijn ze samen met Mursel een Klein Motel Restaurant begonnen die ze "Beyaz Gul"
genoemd hebben. Ze wilden het niet groot maar klein en knus houden, een familieplekje
creeren waar de rust en gastvrijheid zou heersen. Waarom de naam Beyaz Gul (Witte Roos)? Toen Ze 14 jaar was kreeg ze een bos witte wilde
rozen van een vreemde jongen die ze nooit heeft gekend. Ze kende hem niet maar hij zou
later een persoon worden waar ze vaak over zou nadenken. Dit is haar altijd bijgebleven
waardoor ze haar Motel Restaurant naar witte rozen is gaan noemen. Resmihan heeft in Beyaz Gul door de jaren heen heel veel Nederlanders ontmoet waar ze
met sommigen nog steeds hele goede contacten mee heeft. Er is een hechte vriendschap
ontstaan tussen die mensen waarvan er sommigen zelfs een eigen huisje in Dalyan hebben
gekocht. Ze heeft het altijd jammer gevonden dat ze zulke vriendschappen en lieve mensen
niet in Nederland heeft gekend. Buiten haar werk om vind ze het heel erg bevredigend
om Nederlanders in Turkije te helpen met allerlei problemen dit dankzij haar kennis van
de Nederlandse taal. Toen ze in Nederland woonde heeft ze zelf deze hulp gemist.
Vandaar dat ze weet hoe het is om ergens een vreemde te zijn. Resmihan heeft een hartevriendin die haar heel dierbaar is en waar ze heel veel van
heeft geleerd. Ze heet Marinda en is 9 jaar jonger dan Resmihan. Ze heeft haar in
moeilijke tijden in Nederland steun gegeven wat voor haar heel erg belangrijk was. ps.: dit stuk is verteld door Resmihan toen ze in het ziekenhuis lag in Fethiye.
Na haar operatie aan baarmoederkanker heb ik dit alles genoteerd (juni 2003).    Ma ik hou van je! Je zoon Akin Karabulut
 

Nilgun Yerli in haar boek over Beyaz Gul:

   
Klik hierboven

Christine Roy schrijft een note aan
Resmihan in Beyaz Gul:

Klik hierboven
  E-mailbericht van Marleen en George aan Resmihan
RESMIHAN  EN DE FAMILIE

Ze is trots op haar keuken...

(eigen ontwerp!) ---->

 

Zus Nazlihan

 
  Hier woonde ze toen ze pas naar Dalyan kwam Hier woont ze nu, (Ontwerp van het huis is gemaakt door Mursel).
Trouwfoto Resmihan & Mursel

Onderwijs Turkse kinderen in

Bergen op Zoom

door

Mursel Karabulut (1940 - 2001)

Mursel toen... Mursel 1998
Mijn moeder en mijn vader
Vader Hakim had een slijterij
Samen met broer Erol in Dalyan
Mursel, Resmihan & Akin
Rifat en zijn vrouw
Tante van Resmihan
Broer Osman & zus Nazlihan
Resmihan met lievelingsbroer Osman
Serife - Murvet - Resmihan - Emine
Zoon Alper
Zoon Atila
Zoon Akin met dochter Hatice ...........&........................Zoon Ataol
Ik hou van dansen......
en gezelligheid
Bedankt voor het bezoeken van mijn biografie, ik wens iedereen het allermooiste in het leven

Resmihan Kenci
 
 
Klik hier om weer terug naar de homepage te gaan!